Kern daarvan is dat werkgevers én werknemers samen moeten investeren in kennisniveau, gezondheid en inzetbaarheid van werknemers. Bedoeling van de ondertekenaars van het manifest is dat de visie wordt doorvertaald naar de cao-onderhandelingen. Voorafgaand aan cao-onderhandelingen zou per sector of onderneming een werkconferentie georganiseerd moeten worden, waar wensen van beide partijen naar voren komen. De gezamenlijke visie is daarbij uitgangspunt.

Centraal in die gezamenlijke visie staat duurzame inzetbaarheid. Werknemers moeten langer plezier houden in hun werk en langer fit blijven. Zo is de kans optimaal dat mensen langer kunnen werken en gezond hun pensioen halen. Dit betekent dat werkgevers én werknemers samen verantwoordelijk zijn voor het investeren in ontwikkeling van vakmanschap. Dat geldt voor mensen met vaste en flexibele contracten. Beide groepen moeten van scholing gebruik kunnen maken. Werkgevers faciliteren dat, van werknemers wordt gevraagd dat zij zich blijven ontwikkelen zodat ze aantrekkelijk blijven op de arbeidsmarkt.

Dat werkgevers en werknemers elkaar vinden in zo’n gezamenlijke visie is voor het eerst, vanuit de behoefte om overeenkomsten en gezamenlijke doelen te zoeken in plaats van verschillen uit te vergroten. Achtergrond zijn de gezamenlijke uitgangspunten:

• dat de moderne werknemer andere eisen stelt aan combinatie werk-privé en dat hij zich langer wil ontwikkelen;
• dat vanwege de betaalbaarheid van de oudedagsvoorzieningen en sociale zekerheid meer mensen moeten werken en dat langer doorwerken gewenst is;
• dat de arbeidsmarkt de komende jaren krapper wordt en dat de beschikbaarheid van voldoende werknemers cruciaal is voor de economie.